Overmorgen

In de nabije toekomst zullen robots en chips al het saaie standaardwerk doen, waarvan we aannemen dat het noodzakelijk is om te overleven. Wij mensen krijgen alle tijd voor het plezierige. Zoals het uitlezen van een ding, allicht?

Stel dat je huisraad zo’n altaarstuk bevat, een object voor bezinning. Is het te veel gevraagd om een ding die aanleiding te gunnen? Immers de kunsten doen dit toch almaar!

Onttrekken en samenstellen

Wie met die ogen naar het hedendaagse meubel wil kijken, bevraagd wellicht eerst de begingeschiedenis van het Moderne meubel. 

Vanwege het ontbreken van een grootschalige professionele meubelindustrie en gespecialiseerde meubelontwerpers, waren het destijds architecten die met hun meubelontwerpen de standaard zetten.

Hun stukken werden gemaakt met eenvoudige (bouw)technieken, van onttrekken en samenstellen. Nieuwe materialen zoals de stalen buis en het multiplex waren de katalysatoren voor de ontwikkeling van een nog steeds actuele meubeltaal.

In tegenstelling tot wat vaak werd beweerd, bleken die meubels meer dan alleen een gebruiksvoorwerp. De “levensstijl” die ze wilden bemiddelen, gaf ze veel symbolische waarde. Een streven dat we nog steeds met veel van onze dingen beogen.

Dat meubilair liet de ruimte intact en trok niet meer aandacht dan nodig. Het was efficiënt in productie en gebruik. Mogen we dat  “minder is meer” zien als een eerste gedenkwaardig duurzaamheidsstreven?

Slaan en gieten

Met het voortschrijden van de massaproductie groeide gespecialiseerde productiekennis en emancipeerde het vak van de productontwerper. De industrie begon te slaan en te gieten, met de dure mal als een noodzakelijke tusseninvestering, die dan alleen te rechtvaardigen was met grote aantallen.

Die massaproductie lijkt echter in toenemende mate een oefening in een snel vervelende ornamentiek en draagt zodoende wezenlijk bij aan de uitputting van onze planeet. We verlangen naar nieuwe “eco” grondstoffen en mogelijk nieuwe productietechnieken.
 
Stel dat het begint met bewuster consumeren. Hopelijk komen we zodoende tot een principiële rehabilitatie van het ding. De wereld van overvloed zal dan per geval moeten bewijzen nodig te zijn.

Onderwijl

Schaalvergroting, die zoveel welvaart en welzijn bracht, lijkt te zijn doorgeschoten en vereist een tegenhanger, met een herwaardering van het kleinschalige. Het “architectenmeubilair” is terug.

We onttrekken en assembleren opnieuw. En hergebruiken de mal-loze technieken uit het verleden. Nu echter met inzet van actuele mechanische en digitale ondersteuning. 

Immers we kunnen inmiddels efficiënt een uniek stuk laseren, 3D printen of C(omputer) N(umerical) C(ontrol) frezen. Lijkt dat dan economisch competitief te kunnen, zonder de noodzaak van die grote aantallen?

Mogen we veronderstellen dat die kleine oplage kan helpen om de weg naar bezinning te vinden? Ik hoop dat de prototypen, die ik ontwerp, van enige hulp kunnen zijn.

 

Alle producten werden ontworpen door:

Mathieu Bruls architect

www.brulsarchitect.nl

 

 

Forthcoming

In the near future, robots and chips will do all the boring standard work that we assume as necessary to survive. We, the people, will have all the time for the enjoyable. Like reading a thing, perhaps?

Imagine, your household contains such an altarpiece, an object of reflection. Is it too much to ask for a thing to provoke reasoning? After all, art produces these pieces all the time!

Extract and compile

Anyone who wants to judge contemporary furniture with those eyes, may first question the history of Modern furniture design.

For half a century, architects set the standard for furniture design, due to the lack of a big scale professional furniture industry and specialized furniture designers.

Their pieces were made with simple (building) techniques of extraction and assembling. New materials, such as the steel pipe and the plywood, were the catalysts for the development of a new furniture language.
 
That furniture left space intact and did not attract more attention than necessary. It was efficient in manufacture and use. Did an evidently “less is more” spirit, already promise a first memorable endeavour for sustainability? 

Contrary to what was often claimed, that furniture turned out to be more than just a utensil. The “lifestyle” they mediated also gave them a lot of symbolic value. A purpose that we still pursue with many of our things.

Beat and pour

With advancing mass production, specialized manufacturing knowledge grew and the profession of the product designer emerged.Industry started beating and casting, with the expensive mold as an intermediate investment, which could only be justified with large numbers.

In many respects, mass production now increasingly seems to be an exercise in quickly annoying ornament. It thus contributes significantly to the depletion of our planet. We feel a collective hope for new “eco” raw materials and possibly new manufacturing techniques.

It all starts with more conscious consumption.Hopefully, then we will come to a principle rehabilitation of the thing.The world of abundance will have to prove, on a case-by-case basis, that it is needed. 

In the meantime

Large scale, that brought so much prosperity and well-being, seems to have gone too far and requires a counterpart, with a revaluation of the small scale.

The “architect furniture” is back. We reuse the moldless techniques of the past. 

With maximum use of contemporary mechanical and digital support, we extract and assemble again. However, now we act without the commercial necessity of large numbers. Since by now, we can also laser cut a unique piece, or 3D print or C(omputer) N(umerical) C(ontrol) mill it.

Could we conclude that a limited edition can help to find a path to reflection? I hope that the prototypes I design can be of any help.

 

All products are designed by:

Mathieu Bruls architect

www.brulsarchitect.nl